UCIEKAJĄCE ZAKONNICE
Nie jesz lanczu?
Jem, ale w biegu. Kazali wrócić na drugą.
Brian, ty też chyba nie kochasz tej harówki, co?
A skąd.
- Ciągle w kieracie, tydzień w tydzień. - I tyle stresu.
Właśnie.
- Chcesz valium? - Mowy nie ma.
Befsztyk raz...
Myślałem, że w piątki wolno tylko rybkę?
Wypadłeś z obiegu. Drugi watykański ustalił, że to już nie jest mus.
Drugi watykański? Znaczy kto, wicepapież?
Nieuku! Nie ma wicepapieży.
Papież jest nieomylny. Nie można być wicenieomylnym.
- Trzeba iść. - Poczekają!
Herbatkie proszę.
Zero osłon socjalnych, bez widoków na emeryturę...
- Tymczasowość zatrudnienia. - A może rzućmy to w czorta?
- Nie cierpię robić w banku. - Ja też.
Ale na niczym innym się nie znam.
Do roboty, chłopcy. Przerwa tylko do drugiej, zapomnieliście?
Stać!
Na ziemię! Albo na cmentarz!
- Zastrzeliłeś Louiego, palancie! - O cholera...
Forsę albo życie.
Bierz pan, mnie to wisi. Nie moja kasa.
- Cicho! Zamknij się pani! - Zastrzel histeryczkę!
Doskonale panią rozumiem. Może valium?
Zastrzel ją!
- Niby z czego? - Z gnata!
Nie mam gnata, ty psychopatyczny jełopie!
Mamy forsę - w nogi!
To już nie to, co kiedyś, Charlie.
Nowe pokolenie... te wszystkie spluwy, przemoc...
Biedny Louie!
Wypadek przy pracy.
Będziesz kończył te fryty?
Teraz to tu mamy Chicago, odkąd nastał Case.
Wcześniej nie było żadnych gnatów.
A jakeśmy coś zwędzili, nikt nie obrywał...
i nawet nikt nie był specjalnie stratny.
- Tylko firmy ubezpieczeniowe. - Też coś, to większe złodzieje niż my!
Myślałem, że jestem cwany, że się nigdy nie wpakuję w mokrą robotę. A ty?
Nie mamy wyboru. Powiesz Case'owi, że nie idziemy na dalszą współpracę?
- Nie. - Też ani myślę.
Potrzebowali szybkiego kierowcy i nigdy żem nie chciał być nikim więcej.
Może tego merca?
Trochę burżujski?
- Bym wolał cóś bardziej sportowego. - A ten?
E, italiańskie rdzewieją.
BeeMWicę?
Co my, Dżony-japiszony?
Ale lakier fajny, czerwony. Pod kolor do twoich oczu.
Bardzo śmieszne...
O, pan władza, pan wybaczy.
Co tu robicie?
Nie wpuścili nas na mecz.
- Wstęp za biletami. - No właśnie, a myśmy nie wiedzieli.
To się może przydać. Świsnąłem mu portfel.
Charlie, policjantów się nie kroi!
Bierzmy inny wóz, byle szybko.
Hej, co wy robicie?
Stać! Co jest grane?!
Charlie, wolniej...
- Gdzieś się panom spieszy? - Policja. Z drogi!
- Case pyta, kiedy zwrócisz tę toyotę. - Za parę dni.
Przekażę mu.
Czekaj.
- O co chodzi, Norm? - Chcę się zwolnić od pana Caseya.
- Nic nam nie mów. - Powiedział "Nie ma sprawy".
- Był milutki. - Niewąsko żeś wdepnął.
- On ci nie da odejść. Za dużo wiesz. - No co wy?
Myślicie, że nie można mu ufać?
Jest mały szkopuł...
Mówiłem mu, że wy też chcecie odejść.
Co takiego?!
Chłopcy, pan Casey prosi was na słówko.
Się masz, Case.
Siemanko, chłopcy.
Morley mówił, że chciałeś nas widzieć.
Zgadza się. Mam coś dla was.
Na ulicy, w samochodzie.
O Boże...
Norm!
Zmarł w trybie nagłym.
Bez ostatniego namaszczenia za swe ostatnie wykroczenia.
- Na co zmarł? - Na chęć do zmiany pracodawcy.
Aa, śmiercią naturalną.
Zabierzcie go na rundkę ćwiczeń z ciężarkami.
Najpierw Louie, teraz Norm...
A jeszcze parę godzin temu z nami gadał.
Wzburzyło mnie to, Charlie.
Przyznaję bez bicia.
Myśmy go nie załatwili. To nie nasza wina.
Jakbyśmy się nie zgodzili, też by nas kropnął.
A myślisz, że nie kropnie? Mam depresję.
Idę przepuścić trochę forsy.
Proszę obstawiać.
Dziesięć, czarne.
Nie widziałaś moich okularów?
Masz klienta.
Gdzie?
- Tam. - Dzięki.
Mogę podać panu coś do picia?
Kawę proszę.
Przepraszam pana! Nic nie widzę.
- W nocy zgubiłam okulary. - I nie możesz ich znaleźć?
Bez nich - nie!
- Jak ci na imię? - Faith.
- Średnio ci idzie w tej pracy, co? - Najmocniej przepraszam, panie Hope,
to się już nie powtórzy. A z tobą - koniec!
Nie, czekaj pan. To moja wina.
Dzięki. Potrzebuję tej pracy.
- Jeszcze jedną kawę? - Lepiej nie ryzykujmy.
Właśnie kończę na dzisiaj. Pracowałam całą noc.
Przyjmiesz zaproszenie na śniadanie?
Mam jeszcze dzienny etat. Nie dostałam stypendium, więc oszczędzam na studia.
- Dasz mi swój telefon? - Nie. Nie znam pana!
W porządku, dam ci mój. Gdybyś kiedyś czegoś potrzebowała,
zadzwoń i poproś Briana.
- To twoje? - Och, dziękuję.
Aaa... to tak wyglądasz!
Widzicie ten klub?
To pralnia brudnych pieniędzy. Z kokainy.
- Myślałem, że prochów nie tykamy. - My nie. To chińska mafia.
Z Hongkongu.
Ale odbierzemy im zyski z tego przestępczego procederu.
Chińskiej mafii?!
- Same obiegowe banknoty. Zero ryzyka. - Zero ryzyka? Z chińską mafią?!
- Chcecie zmienić pracodawcę? - Nie, nie. Skąd!
Dowiecie się, gdzie zawożą forsę. Uważajcie na czerwonego mercedesa.
Patrz!
Uważaj!
Dlaczego wy nasze śledzie?
- Nie rozumiem. - Wy policja?
A wyglądamy jak policja?
Nie. Dobrze.
Więc jak wy znowu nasze śledzie...
Ja wam odrąbać ręce. Okej?
Klawo. Jak Case nas nie sprzątnie, wykończą nas triady.
Wiesz, co powinniśmy zrobić? Świsnąć tę forsę dla siebie.
No, brawo. Żeby Case nas wystrzelał, a Chińczycy zarąbali.
Niee, kradniemy forsę sami, jedziemy na lotnisko... i olé!
Lądujemy w Rio!
A co... co chcesz studiować?
Psychologię.
Psychologię?
Tak.
Nawet już dorabiam sobie w King's College. Praca przez sen.
Przez sen? Praca?
Tak, płacą mi 10 funtów za godzinę.
Praktyka na prawdziwym wydziale psychologii.
- Muszę tam chodzić zaraz po śniadaniu. - Ale co tam robisz? Nic, tylko śpisz?
No, to nie tylko spanie.
Po przebudzeniu muszę opowiedzieć, co mi się śniło.
Bardzo ich to ciekawi.
Pewnie mam ciekawe sny...
Ani chybi.
PROSZĘ OBUDZlĆ MNIE PRZED KING'S COLLEGE
Ta praca jest ekstra!
Dzięki.
W tamtym kasynie szefami byli gangsterzy.
Nie!
Naprawdę! A czym ty się zajmujesz, Brian?
Jak to biznesmen, wszystkim po trochu... Banki, sklepy, samochody...
To super.
- Charlie, znasz już Faith? - Tak, znamy się.
- O, cześć. - Cześć.
- Niewyspana? - Zmęczona.
Ma ciekawą fuchę: Bierze za spanie 10 funtów za godzinę.
10?! Taka ślicznotka?
Ja bym ci dał 50.
Bezczelność.
Więc ona pewnie...
nieźle tego...
w tym, no wiesz...
Co?
- Pewnie jest świetna w łóżku. - To nie tak.
My tylko rozmawiamy.
Trzymamy się za ręce. Całujemy się.
- Nic takiego. - Zabujałeś się!
Zabujałem? Lubię ją. A co?
Nie wygłupiaj się. Podobno kobitki w Rio są najpiękniejsze pod słońcem.
- Więc lecimy? - Tak. A nie?
No tak.
Ale żal mi będzie zostawić Faith.
Nie wolno ci się przed nią sypnąć.
To jedyna szansa, żeby wreszcie z tym wszystkim zerwać. Chodź.
Będą uzbrojeni, więc strzelamy, żeby zabić?
- Tak, żeby zabić. - Drzwi!
- A co z Brianem i Charliem? - Już im nie ufam.
Chyba jutro obudzą się po raz ostatni.
Dobra, tu są spluwy.
Ta dla ciebie...
Po jednej dla Briana i Charliego.
- Broń dla nich? - Najpierw się ich użyje,
a potem pozbędzie. Jak chusteczek.
- Coś jeszcze? - Nie.
- Widzimy się o 10:00 na Willis Street. - Spokojna głowa, Case.
- Brian, oni chcą was zabić! - Idź stąd!
- Nie pozwolę na to. Chodź. - Do domu!
Puszczaj! Próbuję popełnić poważne przestępstwo.
- To było w planie? - Puść mnie!
Faith, puść mnie, proszę!
- Dobrze już, dobrze... - Wsiadaj do taksówki.
- Ty głupku! - Głupia krowa!
Patrzcie, jaki pantoflarz!
Stać, bo strzelam!
No jazda!
- Czekaj, nie uzbrajaj jej jeszcze. - Za późno. Mamy 50 sekund.
Stać! Nie strzelać!
Dlaczego?
To nieetyczne.
- Niezły dowcip. - Nie ruszaj się!
Zacznij strzelać, to cię rozwalę.
- Co mi wsadziłeś do auta? - Bombę.
Pokręciło cię?
Hej, wy tam... Opuścić broń.
Ty też. Właśnie.
A teraz walizki.
- Czekajcie! - Pożałujecie tego!
Dobra, mamy...
Sześć sekund!!
Super!
- Co jest? - Nie chce zapalić.
- Dlaczego? - Nie wiem...
- Nie wiem, co się stało. - Patrz!
Mamy pusty bak, ty głupi ośle!
Pryskamy pieszo.
- Gdzie Faith? - Pewnie pojechała taksówką.
Drzwi!
- Co drzwi? - Otwarte!
Mówicie po angielsku?
Co to za dom?
To była zakonnica?
Co robimy? Nie zdążymy na lotnisko. Tam się pewnie roi od glin!
Masz bilety na samolot?
Nie. O cholera, zostały w samochodzie!
Chryste! No to nie mamy innego wyjścia.
Czekaj. Co w ogóle robią zakonnice?
Nic! Siedzą sobie, czytają, modlą się...
To dar z nieba. Nikt nie będzie nas szukał w klasztorze.
Potrzebny nam makijaż.
DROGERIA PRZ Y KLASZTORZE
Panienko...
- Jak to się nakłada? - Wilgotną gąbką, proszę siostry.
Jak wyglądam?
W porząsiu.
A ja?
Też w porząsiu.
Przepraszam...
- Siostry zawsze chodzą umalowane? - Mamy dziś wychodne.
Jak będziemy dobrymi zakonnicami, Bóg nam dopomoże.
- Nie jesteśmy zakonnicami, Charlie. - Od teraz jesteśmy. Ani słowa.
Tak?
Szczęść Boże. Jesteśmy z Chipping Sodbury. Siostry pewnie nas oczekują.
- Nie? - Nie.
Możemy wejść?
No, chyba tak.
Sam widzisz, bułka z masłem.
Proszę wejść.
Jestem siostra Liz, przełożona.
- Dzień dobry, Matko Przewielebna. - Tytuły wyszły już z użycia.
Mówcie do mnie "siostro". A siostrze jak na imię?
Siostra Inwigilata od Niepokalanego Poczęcia.
A siostrze?
- To siostra Eufemia od Pięciu Ran. - Pięciu Ran?
Ach tak, Pięciuran. Takie zdrobnienie.
Niech siostry spoczną.
Siostry zdaje się sądzą, że były oczekiwane.
Tak, tak - czyżby dokumenty nie dojechały?
- Dokumenty? - Od naszej Matki Przełożonej?
Nie przypominam sobie. Mimo to serdecznie witam.
Jak siostry wiedzą, prowadzimy przy klasztorze studium nauczycielskie
- dla dziewcząt. - Tak?
- Mają siostry doświadczenie? - Z dziewczętami? Jeszcze jakie.
No cóż... Witajcie w naszym klasztorze.
Zaraz ktoś siostry oprowadzi.
Dziękuję.
Skądżeś wytrzasnął te imiona?
Od ciotki Mary. Mówiłem ci, to zakonnica.
To się nigdy nie uda.
Brian, to nasza jedyna szansa na nową twarz.
Ty to nazywasz nową twarzą?
Panie Norris... Mogę na chwilę zabrać siostrę Mary?
Mamy właśnie inspekcję ksiąg Kliniki Odwykowej.
Proszę bardzo.
- Nie możesz się zmyć! - Dlaczego?
- Sto powodów. - Wymień trzy.
Case, Chińczycy, policja.
To siostra Mary od Zwiastowania. Zabierze siostry do waszych cel.
Do cel?!
Tu jest część mieszkalna...
A tam - kolegium.
To jest pokój siostry, a obok jest pokój siostry Inwigilaty.
Łazienka na końcu korytarza. Oczywiście łazienki i prysznice mamy wspólne.
- Chyba nie dosłownie? - Czemużby nie?
W naszym zakonie panuje wielka skromność.
Nie tolerujemy nagości pod żadną postacią.
Zwłaszcza pod naszą.
Tak.
Naszym zdaniem to grzech wystawiać na widok publiczny intymne części ciała.
Pod spodem, jak się przyjrzeć, wszystkie jesteśmy takie same.
- No tak... ale... - Nie możemy łamać naszej reguły.
Siostra Mary od Zwiastowania na pewno to zrozumie.
Niech siostra wyjaśni to Siostrze Przełożonej.
Dlaczego ja?
- Dlaczego jej kazałeś to wyjaśnić? - To chyba jej broszka, nie?
"Zwiastowanie" to takie fikuśne "oznajmienie"?
TAK, dla archanioła Gabriela,
który oznajmia Matce Boskiej, że pocznie niepokalanie z Ducha Świętego!
Ale NIE dla kogoś, kto chce własny prysznic,
bo udaje zakonnicę i boi się, że inne zakonnice zobaczą jego fiuta!
A teraz twarz na kłódkę, aż nauczysz się mówić do rzeczy.
Skąd mam wiedzieć, co jest do rzeczy? Pierwszy raz jestem zakonnicą.
Po prostu nie podoba mi się, że bluźnisz.
Daj se siana, Charlie!
Masz kieckę, ale to nie znaczy, że naprawdę jesteś zakonnicą.
- I nie może pani ich opisać? - Nie, potłukły mi się okulary.
- Widzi pan? - Widzę, dziękuję.
- A pani ręka? - Chyba mnie postrzelili.
Aha. Niech to sobie pani opatrzy. Nie słyszę cię!
- Pomóc siostrze się rozpakować? - Poradzę sobie, dziękuję.
Siostry mają te przestarzałe habity? Większość z nas już ich nie nosi.
My je nawet lubimy.
W podróży.
Może pożyczyłaby nam siostra coś takiego... jak na siostrze?
To takie kobiece.
W piwnicy znajdzie siostra mnóstwo ubrań.
A siostrze dam coś własnego.
Po co?
Musimy wyglądać jak one, żeby się nie rzucać w oczy.
KOLEGIUM POD WEZWANIEM ŚW. JÓ ZEFA
A potem?
Nie wiemy.
- Dokąd uciekli? - Nie wiemy.
- A dziewczyna? - Nie wiemy.
- Dlaczego zostawili samochód? - Nie wiemy.
Słuchać uważnie:
Chcę tę forsę. Tę dziewczynę też, żywą.
Niech wyśpiewa, co wie. A Briana i Charliego chcę
martwych!
Jasne?
Ej!
Ej, ty!
- Pani jest zakonnicą? - Bardzo śmieszne. Czego tu szukasz?
A to nasza kaplica.
Witam siostrzyczki. Jestem ksiądz Seamus.
Mary, może nas przedstawisz?
Siostra Eufemia, siostra Inwigilata. Zatrzymały się u nas.
Znakomicie. Na długo?
Bardzo mi miło siostrę poznać, Eufemio.
Jeśli będę mógł coś dla siostry zrobić, proszę bez wahania przyjść -
we dnie czy w nocy.
O co mu chodziło?
Księdza Seamusa zawsze ręce świerzbią. No już, niech się ksiądz zabiera!
Obrzydliwość.
Raczej komplement. Na mnie nawet nie spojrzał.
Słyszałem, że siostrzyczki są z Chipping Sodbury.
Tak.
Miałem właśnie dzwonić do starego Pearsona.
Do księdza Pearsona. Waszego księdza. Byliśmy razem w seminarium.
Co się stało?
Proszę nie wspominać o nim przy Eufemii. Miała z nim mały romansik.
Nieprzyzwoity.
Z Pearsonem?
Mhm. I nie ma ksiądz co dzwonić.
Złożył śluby milczenia i wyjechał z Chipping Sodbury
w nieznanym kierunku.
Siostro Eufemio, wszystko rozumiem.
Ale gdyby było ci trzeba jakiejś pociechy...
Na nic nam księdza pociecha!
Wszystko o księdzu wiemy od księdza Pearsona!
Nie rozumiem...
Nie podoba mi się, jak ksiądz na mnie patrzy.
Nijak na siostrę nie patrzę. Przyznaję, lubię towarzystwo kobiet.
Chyba nie widzi w tym siostra nic zdrożnego.
Nie jesteśmy kobietami! Tylko zakonnicami!
Nawet nie uważamy się za kobiety.
A to wielka szkoda, jeśli mi wolno wyrazić tę opinię.
Podobno na ulicy wybuchła bomba i strzelanina. Widziałyście coś może?
- Znaczy, obcych mężczyzn? - Siostra widziała?
Cóż, wszyscy mężczyźni są nam obcy, panie władzo.
Przepraszam.
- Czego konkretnie panowie szukają? - Nie wiemy.
Coś zostało skradzione?
Nie wiemy.
No cóż, trochę jesteśmy dziś zajęte. Sama porozmawiam z pozostałymi.
Jak pan powie, kogo lub czego szukacie, to my powiemy panu, czy coś wiemy.
Dziękuję.
Mary, musimy niestety zamienić kilka słów. Natychmiast.
Przepraszamy.
- Wszystko gra. - Że też wybrałeś Chipping Sodbury,
- tam jest klasztor. - Nie wiedziałem.
Siostro, za kwadrans mam religię z dziewczętami, więc...
Niech siostra siada. Ja też mam lekcje, ale ta sprawa jest trochę ważniejsza.
Znajdę dla siostry jakieś zastępstwo.
Eufemio, muszę porozmawiać z siostrą Mary.
Poprowadzisz jej katechezę dla dziewcząt z trzeciego roku?
- Ja? - Tak, za 15 minut.
- Chyba nie dam rady. - No no, tylko bez fałszywej skromności.
- Pycha jest grzechem. - To żadna fałszywa skromność.
Nie trzeba trzymać się programu. To religijne kółko dyskusyjne.
Dziewczęta chętnie poznają punkt widzenia siostry.
Jeszcze jak!
A może ona?
- I tak nic nie robi. - Jestem na emeryturze!
Ani myślę wracać teraz do pracy.
Eufemio, porozmawiaj z dziewczętami, rozwiej ich wątpliwości na temat Trójcy.
Trójcy?
Siostra Inwigilata poradziłaby sobie dużo lepiej.
- Nie, nie. Wychodzimy na chwilę! - Dokąd?
Och, uwielbiamy ruch.
- Dziwna z nich para. - A my, kurtka, mamy następnego gościa.
Zakonnic chyba nie zrewidują?
Z walizkami? Po wybuchu bomby?
I co, powie siostra policji?
Nie wiem. Muszę to przemyśleć.
A siostra niech rozważa swą słabość, modli się o siłę. I weźmie tydzień urlopu.
Wróciłyśmy!
Poczułyśmy Boże wezwanie. Do pomocy.
- Tak. - Kto wie?
Skoro tak lubicie ruch...
Inwigilato, poprowadzisz wuef? Trochę ćwiczeń dobrze siostrze zrobi.
Ta panna chce być nauczycielką. Nie mam pojęcia, dlaczego.
Chodźmy!
I na litość boską, zostawcie te walizki w celach!
- Co ona tu robi? - Szuka cię?
- Pogadam z nią. - Oszalałeś? Chodź!
- Akurat nie prowadzimy naboru. - Możemy porozmawiać?
Jestem dojrzałą studentką, katoliczką.
Proszę.
Puść mnie! Chcę porozmawiać z Faith.
Mowy nie ma.
Nie może się dowiedzieć, że udajemy zakonnice.
A jak dopadną ją Abbott i Morley? Case zacznie ją torturować? Sypnie nas.
- Zaryzykuję. - Nie! PomyśI o niej.
Jak nic nie wie, jest bezpieczna.
- A ty masz katechezę za 15 minut. - Dobra.
- O co chodzi z tą Trójcą? - Hmm, z tym jest mała zagwozdka.
Co to dla ciebie, jesteś katolik od urodzenia.
Niby tak.
Więc słuchaj, jak to jest.
Są Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty. We trzech są jednością.
Mój katecheta mawiał, że to jak z koniczyną, trzy listki - ale jeden liść.
No więc Ojciec zesłał Syna, który był Miłością.
A kiedy Syn odszedł, zesłał Świętego Ducha - w postaci...
- No, mówiłeś - w postaci ducha? - Gołębicy.
- Ducha gołębicy? - Nie, Duch był gołębicą.
Podsumujmy.
Bóg jest swoim własnym Synem, a Syn Boży to Bóg,
ale czasem Syn Boży dorabia na boku jako Duch Święty, Święty Duch i gołębica.
I wszyscy się nawzajem zsyłają, mimo że wszyscy są jednym i tym samym.
- Doskonale! - Co?
- Możesz być zakonnicą. - Dzięki.
Czekaj no!
- Ale ty kapujesz to, co powiedziałem? - E, nie.
Ale tego nikt nie kapuje. Dlatego trzeba to przyjąć na wiarę.
Gdyby to szło skapować, to by nie musiała być religia, no nie?
Z przyjemnością rozpatrzę twoje zgłoszenie po egzaminach.
Dziękuję.
- Mogę trochę się tu rozejrzeć? - Teraz to niestety niemożliwe.
- Życzę ci szczęścia, Faith. - Ucz się pilnie.
Nie, nie. Co ci mówiłem?
Pingle, nabiał, portfel, zegarek. Pingle, nabiał, portfel, zegarek.
Właśnie.
Podoba mi się tu. Fajno jest.
Fajno jest?
Słuchaj Charlie, różni kanciarze sprzedają polisę na życie,
Kościół - polisę na życie po śmierci. Genialne.
Każdy myśli, że mu się to przyda, a nikt nie udowodni, że jest inaczej.
Kościół nic nie sprzedaje.
Ach tak? To skąd ma tyle forsy?
Fortunę da się zbić na wszystkim, czego tylko ludziom prawdziwie potrzeba.
Myślisz?
Jasne! Choćby takie KFC.
Twoim zdaniem tego chce Bóg? Żeby Kościół miał dużo forsy?
Nie. Ale Bóg nie kontroluje drobiazgów. Kościół to taka jego franszyza.
Te zakonnice nie mają forsy. Chodź.
Mają dobre serca, Brian. To widać.
- To frajerki, takie same jak my. - Tylko dlaczego są szczęśliwsze od nas?
Bo przy wejściu tutaj zdały rozum do depozytu.
- Co ci się stało w rękę? - Nie wiem. Przewróciłam się.
- Mnie to wygląda na ranę postrzałową. - Skąd siostra wie?
Znam się na tym. Byłam raz na misji.
- Gdzie? - We wschodnim Los Angeles.
No chodźcie, dziewczęta... Czas zagrać w kosza.
Na tym skończymy dyskusję o Trójcy Przenajświętszej.
Nie rozumiem, jak Bóg może być jednocześnie duchem i człowiekiem?
Nie zapominaj o gołębicy.
- Czy to nie taka metafora? - Nie, to taki ptak.
Co z tego, że cierpiał na ziemi,
skoro wiedział, że w niebie zjednoczy się z Ojcem?
Myślisz Tracy, że to pestka być Synem Bożym?
Coś ci powiem, młoda damo: Niełatwo być synem wpływowego ojca.
- Ale... - Słuchajcie,
o Trójcy Przenajświętszej wystarczy wiedzieć jedno.
Bóg jest jak koniczyna:
Mały, zielony i patrzy w trzy strony.
Koniec zajęć!
Przejście! I rzut!
Kozłować, dziewczęta, kozłować... Dajcie mi piłkę.
Dzięki...
Tak się to robi!
Cześć Faith.
- Kto to? - To ja, Brian.
Och, Brian...
- Co tu robisz? - Szukałam ciebie.
Widziałaś, jak wchodzimy? Inni też widzieli?
- Chyba nie. - Szkoda, że za nami poszłaś.
Nie, chodzi mi o twoje bezpieczeństwo.
Słuchaj, wcale mnie nie widziałaś i nie wiesz, że tu jestem, tak?
Dobrze.
- Co ci się stało w rękę? - Nic takiego.
Trochę mi się w głowie kręci. Zostaniesz ze mną chwilę?
No nie, jak siostry mnie tu znajdą, zawiadomią policję.
Ach tak.
Poza tym lepiej się do siebie nie przyzwyczajać.
Przecież nie myślimy o sobie poważnie?
No nie, ale...
Faith, jesteśmy bandziorami. Jesteśmy podli i paskudni, tak?
Nie powinieneś się tak nienawidzić. Uratowałeś tamtym ludziom życie.
Mógłbyś się zmienić, zacząć od nowa...
To nie tak łatwo. Zresztą co ci do tego?
Nie jesteśmy małżeństwem.
Chwileczkę, nigdy nie wspominałam o ślubie.
Tym lepiej, bo ja... nie jestem wolny.
Właśnie, musiałem cię znaleźć, żeby ci powiedzieć.
- Co ty mówisz, jesteś żonaty? - Tak, właśnie.
Żonaty.
- Powinienem był ci wspomnieć. - Nic mi nie mówiłeś!
Dopiero co na to wpadłem. Żeby ci powiedzieć.
Paskudny żonaty gangster! Ja to mam gust.
- Jak to paskudny? - Sam tak mówiłeś.
No, ale nie spodziewałem się, że tak ochoczo przytakniesz.
Nie chodziło mi o "paskudny" w sensie "z nosem jak kalafior".
O Boże, gdzie mój kwef!
Och, co siostra tutaj robi?
Przyszłam w odwiedziny.
- Siostra pozwoli, ja wezmę. - Dziękuję.
- Już sobie poszła. - Nie widziały cię?
- Kto? - Te dwie zakonnice.
Nie, nie - zdążyłem się ukryć.
- No dobra... To idę sobie. - Proszę bardzo.
A ja idę do kościoła, do spowiedzi.
- Czyli wszystko będzie w porządku? - W pewnym sensie.
Szczęściara!
Nie chcę cię więcej widzieć.
Jak to się stało, że siostra tak świetnie gra w kosza?
Moja droga, nie zawsze byłam zakonnicą.
- Inne gry też siostrze dobrze idą? - Tak... ale razem w nie nie zagramy.
- Nie wejdzie siostra pod prysznic? - Nie nie, bardzo jestem nieśmiała.
Siostro Inwigilato...
Jest tu siostra?
Tak.
Niech siostra słucha...
Coś się siostrze stało?
Nic nic, tak mi się tylko dziwnie zrobiło.
Tyle tutaj...
pary.
Tak, właśnie, mnóstwo tutaj...
pary.
Co ty tu robisz?!
To silniejsze ode mnie.
Przestań! Patrz na mnie!
- Nie możemy tu być. To nie w porządku. - Wiem.
Nie rozumiem, czemu nie możecie tu być?
Nie pasujemy.
Ależ pasujecie.
Słuchajcie, dziś mam urodziny, będzie imprezka. Może siostry przyjdą?
- Z rozkoszą. Dokąd? - Do naszej sypialni.
Przyjdziemy!
- Czemu targacie wszędzie te walizki? - Są dla nas bardzo cenne.
Nasza reguła nie uznaje własności prywatnej.
Ale to, co tu mamy, w istocie nie jest naszą własnością.
Choć powierzono to naszej pieczy.
Cokolwiek to jest, będzie bezpieczne u siostry Mary.
- Przechowam siostrom te walizki. - Więc zostawcie je wreszcie.
A teraz marsz na posiłek.
- Rozmawiałem z Faith w izolatce. - Więc teraz wie, że tu jesteś.
Nie, myśli, że sobie poszedłem. Powiedziałem jej, że jestem żonaty.
- Kiedyś byłeś. - Ona myśli, że nadal jestem.
Nie chce mnie więcej widzieć.
Może to i lepiej.
Do kogo ta mowa? Przecież ty ją kochasz.
Kocham ją, fakt!
Ale ona mnie nie.
Charlie... Mówiła, że pójdzie się wyspowiadać.
- Kto? - Faith.
- Przed glinami? - Przed księdzem.
Powie mu o chińskiej mafii... O Caseym, o nas!
Spokojnie. Ksiądz nie zdradzi tajemnicy spowiedzi.
A jak jej powie, żeby poszła na policję?
- Wchodzisz, jak tylko on wyjdzie. - Ja?
No, któryś z nas musi. Nie peniaj. To ona będzie nawijać.
- O, witam siostrę. - Witaj, Seamus.
Możemy zamienić słówko w jakimś ustronnym miejscu?
Oczywiście, siostrzyczko.
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Ojcze, od trzech lat nie byłam u spowiedzi.
O jejku, jejku.
Nie wiodłam zbyt dobrego życia.
I Bóg mnie chyba za to pokarał.
Związałam się z gangsterem imieniem Brian.
Opowiedz mi o tym.
Mam o nim lubieżne myśli.
Poważnie?
Tak. Ja go chyba kocham.
Kochasz go?
On jest taki odważny. Dziś zapobiegł zbiorowemu morderstwu.
No, to jakiś super gość...
Mówi, że mnie nie kocha.
Może tylko tak mówi. Może ma powody.
I jest żonaty. Ale jak się całowaliśmy, to czułam...
takie dziwne ciepło w środku.
Nie do opisania.
W każdym razie popełniono dziś okropne przestępstwo,
a ja nie powiedziałam policji.
Jeśli go kochasz, to - gęba na kłódkę!
Tak sobie myślę - chciałby ksiądz pogadać o swoich namiętnościach?
Baaardzo śmieszne.
Ksiądz Pearson mówił, że straszny z księdza pies na kobiety.
Mężczyzną jestem... Czasem trochę sobie poflirtuję.
No cóż, ja nie jestem jedną z "tych" zakonnic.
Niech siostra powie,
czy celibat jest równie trudno znieść kobiecie, jak mężczyźnie?
Skąd mam wiedzieć? Ale muszę jednak księdzu wyznać:
Zeszłej nocy w moim łóżku był mężczyzna. Przez całą noc!
Widzi ksiądz, po mojemu seks jest dozwolony.
To wynika z grzechu pierworodnego.
Wszyscy rodzimy się grzeszni,
oczywiście oprócz Jezusa, który był doskonały.
Ale przyszedł nas zbawić;
tylko jak mógłby to zrobić, gdybyśmy nie grzeszyli?
Dlatego trzeba grzeszyć, żeby dać się zbawić i pójść do nieba.
Na tym polega chrześcijaństwo. Dlatego tylu ludziom ono pasuje.
Okłamałam policjantów.
Miałaś czyste intencje.
Więc to prawda, że jak się grzeszy ze strachu,
to niekoniecznie oznacza grzech?
Na mój gust - brzmi nieźle. No dobra, dzięki, że wpadłaś.
Nie udzieli mi ksiądz absolucji?
Absolutnie. Udzielam ci absolutnej absolucji.
No to już, po wszystkim. Możesz iść.
Nie powie ksiądz, że odpuszcza mi ksiądz grzechy?
Ee... Właśnie do tego zmierzam.
Ja przypuszczam... Ja odpuszczam tobie grzechy...
w imię Ojca i Syna, i Świętej Koniczyny,,, Ducha Śniętego...
znaczy, Świętego.
Grzechy są ci odpuszczone, idź w pokoju.
Bóg zapłać.
Nie ma sprawy.
Kocha mnie!
A ja muszę na zawsze wyjechać do Brazylii!
Nie przejmuj się.
Co znaczy "nie przejmuj się"?
To katastrofa. Może jednak da się jakoś zostać.
Słuchaj,
albo wyjedziemy stąd na samolot do Brazylii, albo nogami do przodu!
Poszła do kościoła.
- Nie wróciła? - Mówiła, że wróci.
- Możemy prosić o nasze bagaże? - Umieściłam je w bezpiecznym miejscu.
Świetnie. Gdzie?
Zapomniałam.
Tam, w tamtej szafie.
- Nie daje się otworzyć. - Oczywiście, że nie. Jest zakluczona.
To daj ten pier... Możemy prosić o klucz?
Oczywiście.
Tylko gdzie on jest?
Niewiarygodne...
Na szczęście trochę odłożyłem.
Musimy zrobić zakupy.
Może Faith poszła do domu.
Charlie, musimy ją ostrzec, zanim wpakuje się w kłopoty.
- Kim jesteś? - A ty?
- Kto ma nasze pieniądze? - Nie mam pojęcia.
- Widzisz ten nóż? - Niezbyt wyraźnie...
Aha.
Byłaś z tym, który zabrał nasze pieniądze.
Jak widać pojechał beze mnie. On nie ma tych pieniędzy. Pracuje dla pana Casey.
- KFC? - Nie, dla pana Casey.
Klub Rekreacyjny pana Casey. To on ma pieniądze.
Spraw sobie białą laskę.
Dzięki, ale świetnie widzę.
Proszę pilnie o numer Faith Thomas, na Kings Cross.
Według rentgena wszystko jest w porządku.
Ramię tylko zranione.
- Miała pani dużo szczęścia. - Na to wygląda.
Ale uderzyła się pani w głowę, więc musi pani zostać na jednodniowej obserwacji.
Tato?
Zapasowe okulary?
Koszulę nocną?
Witam ponownie. Chcemy coś do golenia.
- Co to jest? - Epilady. Naprawdę dobre.
Chcemy męskie przybory.
Tak między nami, jesteśmy bardzo kosmate.
Jest nitka dentystyczna?
Funt dziewiętnaście.
Dziękuję.
Czyli na jutro do Rio jest tylko jeden bilet. A na pojutrze?
- Może na listę rezerwową? - Nie, nie. Zapłacę za oba.
Tak, American Express. Tak jest, nazywam się Charles McManus.
Data ważności...
Proszę wejść. Czego konkretnie pan szuka?
Osoby zaginionej. Zniknął dzisiaj mój drogi przyjaciel.
Na imię ma Charlie. Ostatni raz widziano go na tej ulicy.
- Dorosły? - Psychicznie - nie.
Mam się nim zająć.
I jego przyjacielem - nazywa się Brian Hope.
Nie było ich tutaj. Przepraszam, że poganiam.
Oto moja wizytówka. Da mi siostra znać, jeśli się pojawią?
- Oczywiście. - Zostawię siostrze ich zdjęcia.
Do widzenia.
Siostry Eufemia i Inwigilata. Przyłączycie się do nas?
- Mogę zobaczyć? - Przyłączyć się do was?
Tak, idziemy na mszę. Jutro mamy dzień patrona, będziemy uciekać od świata.
Zabawne, bo my też.
Do kaplicy!
Znalazła już siostra ten klucz?
Jaki klucz?
Charlie!
Przepraszam, to z przyzwyczajenia.
- Zabijmy go teraz. - Nie, jeszcze nie.
Wykorzystajmy go. Też szuka pieniędzy.
Siostro Eufemio, dzwoni jakaś kobieta i mówi,
że nie może dziś zorganizować drugiego miejsca do Brazylii.
Ale zarezerwowała dwa na jutro.
- Bilet... - Bilet do Brazylii?
To tam, skąd pochodzi kawa.
- Dobrze wiem, gdzie jest Brazylia. - Jedziemy na misję.
- Wy? - Tak, wezwano nas.
- Wezwano? - Do telefonu.
- Siostro Liz, możemy porozmawiać? - Panie Norris...
- Próbowałem zadzwonić, ale... - Byłyśmy w kościele.
Chodzi o kradzież dużej sumy pieniędzy.
Być może kradzieży dokonała osoba lub osoby z tego klasztoru.
Lepiej przejdźmy do gabinetu.
- Co to za facecik? - Wygląda na ramię prawa.
Skontrolowałem nasze księgi.
Brakuje znacznej sumy pieniędzy z Katolickiej Kliniki Odwykowej.
- Pięćdziesiąt tysięcy funtów, tak? - Siostra o tym wie?
Ten pan to audytor.
I to wszystko?
Zrobiłam coś strasznego...
Przegrałam na wyścigach pięćdziesiąt tysięcy funtów.
Jak to się mówi, raz na wozie, raz pod wozem.
Kto wie, może za tydzień się siostra odegra?
- Siostra Mary? - Jest administratorem kliniki.
Obawiam się, że pije i pewnie przegrała wszystko na wyścigach.
To przestępstwo...
Więcej. Te pieniądze stanowiły przyszłoroczny budżet Kliniki Odwykowej.
- Czyli zgłosi ją siostra na policję? - Nie mogę. Wyraziła skruchę.
Sama jestem częściowo winna. Dałam jej więcej wolności, niż mogła przyjąć.
Mam problem. Naprawdę potrzebuję pańskiej pomocy, panie Norris.
Raczej cudu.
Centrala, czy to na pewno dobry numer? To sprawa życia i śmierci.
Chodź.
Co robisz? Odłóż te spodnie!
Martwię się. Idę odnaleźć Faith.
- Na Kings Cross. - Z przyjemnością, siostrzyczki.
Pan tu poczeka.
Halo! Faith?
"Nie wracaj tu. Casey może wysłać za Tobą Abbotta i Morleya.
Kocham. Brian." "Nie wracaj"? To jakbyś napisał:
- "Nie czytaj tej notatki"! - To sam napisz lepszą.
Nie trzeba.
Sama wie, że wracając ryzykuje spotkanie z Abbottem i Morleyem.
- Cholera, to Abbott i Morley! - Cholera!
Gdzie tu się schować?
Charlie...
Skacz!
Na dół!
- Z powrotem do klasztoru. - Nie mamy co włożyć. A habity?
A pieniądze? A szansa przeżycia?
Charlie...
Posuń się pan!
Charlie, daj rękę...
Nic ci nie jest?
Brian...
Pomóż...
Gwałcą! Gwałcą! Włamywacze!
Gwałt... dwaj mężczyźni!
Pobiegli tam! Gwałt!
Włamywacze!
Chodźcie, dziewczyny!
Nikogo tu nie ma.
- Na pewno widziałaś dwóch mężczyzn? - Miałabym zmyślać?
Szkocka?
Tak, ale...
- Dobranoc wszystkim. - Dobranoc, siostro.
Siostro Mary, musi siostra zacząć trochę nad sobą panować.
A teraz proszę iść do łóżka.
Słuchaj, tak sobie myślę... Uciekliśmy przed Abbottem i Morleyem...
przed Chińczykami i Caseyem... i gdzie znaleźliśmy spokój duszy?
- Tutaj, w domu bożym. - Spokój duszy? Żartujesz?
Nie.
Może Bóg próbuje nam coś powiedzieć?
Uciekliśmy też z cudzymi milionami funtów. Co to nam mówi?
Myślę, że Bóg wyprowadzi nas z tego żywych.
Mam nadzieję, że nie polegasz tylko na Nim w sprawie tej cholernej szafy.
Bóg pomaga tym, którzy pomagają sami sobie.
- Obyś miał rację. - Myślę...
że Bóg chce teraz, byśmy poczekali, aż wszyscy zasną...
włamali się do tej szafy, zabrali pieniądze i wyjechali.
To tylko ja.
Nie śpisz o tej porze?
Przyszłam was zaprosić na swoją imprezę.
Faktycznie... impreza!
Siostra Eufemia!
Imprezujmy!
- Są jakieś procenty? - Jasne.
Wiesz, wszystkie jesteśmy przeciwko zakonnicom, ale wy dwie jesteście inne.
Przeciwnie, jesteśmy dokładnie takie same.
Niech siostra usiądzie.
Obleśna sprawa z tą dziewczyną, którą postrzelili dzisiaj na ulicy.
Postrzelili?
- Nazywa się Faith. Sprowadzili ją tutaj. - Była tylko trochę w szoku.
Mówiła, że ją postrzelili. A później porwali ją chińscy gangsterzy.
I że uciekła. Teraz jest w szpitalu. Oczywiście nikt jej nie wierzy.
Dlaczego?
Zadzwoniła do przełożonej i chciała rozmawiać z jakimś Brianem.
W klasztorze? Najwyraźniej jej odbiło.
Na wizyty już za późno.
Jestem jej opiekunką duchową.
Jest z nią ciągle rodzina. Ojciec i brat.
- Nie chcieli wyjść. - Sprawdzę tylko, czy dobrze się czuje.
No dobrze, dla siostry zrobię wyjątek.
Dobry wieczór.
- Pan jest pewnie ojcem Faith. - Tak, siostro.
Mogę zamienić z panem słówko?
- Jak ona się czuje? - Ma ranę postrzałową.
Postrzałową?
Najwyraźniej wdała się w coś z gangsterem o imieniu Brian.
Ojej, ojej...
Opowiedziała może policji, co się stało?
Za bardzo się boi. Niech no tylko ten Brian wpadnie mi w ręce...
Proszę pamiętać, że przemoc nie rozwiązuje problemów.
Trzeba się uczyć przebaczać, tak jak Chrystus.
- Mogę pomówić z Faith na osobności? - Jasne.
Masz coś przeciw temu, żebym się ujawnił?
- Zabiję cię, jeśli się ujawnisz. - Dzięki za szczerość...
- Witaj, siostro. - Jak się masz, moje dziecko?
- Nieźle. Są tu gdzieś moje okulary? - Niestety nie.
Czyli nie jesteś mocno ranna?
Kogo to obchodzi?
Mnie.
Ale nie obchodzi tego, którego kocham. Wolałabym umrzeć.
- Musimy ją ze sobą zabrać. - W dwóch słowach: Mowy nie ma!
Dlaczego nie?
Chińczycy śledzili ją aż tutaj. Mają na nas oko.
O mój Boże!
Mamy tylko dwa bilety na jutro, a ja nie zaryzykuję kolejnego dnia w Londynie.
- To co robimy? - Wstajemy wcześnie rano,
bierzemy pieniądze i znikamy.
Tak wcześnie na nogach?
Jak zawsze.
- Widziałam wczoraj dwóch mężczyzn! - To pewnie tylko zły sen.
W takim razie dlaczego taki realistyczny?
Ta twarz... jaka szorstka. Ty masz brodę!
Jesteś mężczyzną! To dwaj mężczyźni!
Dwaj mężczyźni!
Zamknij się, albo będziesz trupem!
Weź siekierę.
Należą mi się chyba wyjaśnienia?
To oczywiście pieniądze.
Zabraliśmy je chińskiej mafii, handlarzom narkotyków.
Jesteście mężczyznami!
Ale zdecydowanie zrywamy ze zorganizowaną przestępczością.
Ukradliście pieniądze, bo chcecie zerwać z przestępczością?
- Były ukradzione, zanim je ukradliśmy. - Akurat!
Widzicie, teraz dobrzy ludzie mają pieniądze, a nie źli.
Jak Robin Hood - ukradliśmy bogatym, żeby oddać biednym.
- I komu planujecie je oddać? - Sobie. Jesteśmy biedni.
Ręce do góry.
Mary, odłóż ten pistolet.
To nic, to mój pistolet. Nienabity.
- Cholera! - Twój?
Dzwońcie na policję.
Jestem katolikiem. Chcę dostać rozgrzeszenie.
Warunkiem rozgrzeszenia jest szczery żal za grzechy.
- Żałuję! - Ja też! - Akurat! - Zamknij się!
Jeśli żałujecie, oddajcie mi skradzione pieniądze.
- Niby dlaczego? - Zamknij się, Brian!
Widzi siostra, jeśli wydacie nas policji, to dla nas pewna śmierć.
Nasz szef ma swoich ludzi w każdym więzieniu w kraju.
W ciągu doby wydarzyłby się nam śmiertelny wypadek.
A ja jestem zakochany. I chciałbym się pobrać.
Dostanę dożywocie i co się stanie z moją dziewczyną?
A poza tym naprawdę żałuję. Naprawdę.
No cóż, nie wiem, czy mogę w to wszystko wierzyć.
To już twój problem, siostro. A teraz ratuj się kto może!
Znalazłem ich!
Tak?
Gdzie?
Próbujemy ich dogonić. Ten Charlie nieźle prowadzi.
- To nie tędy. - Na lotnisko.
- Do szpitala. - Jedziemy na lotnisko.
Z drogi, do cholery!
- Szybciej. Nie wiem, czy ich zgubiłem. - Miej oczy otwarte.
Faith...
- Witaj, siostro. - Proszę, twoje okulary.
Dziękuję.
Brian... Po co się tak ubrałeś?
Wszystko ci wyjaśnię.
Przepraszam pana. Wie pan, że mamy tu basen?
To właśnie jest basen.
Basen?
Służy do usuwania gówna.
- Za co? - Ty cholerny kłamco!
- Nie kłamię. Kocham cię. - Jesteś żonaty...
- Nie jestem... - Nie jesteś?
A to za co?
Myślałam, że jesteś żonaty. Powiedziałeś, że mnie nie kochasz, a jednak kochasz.
Wiesz, przez co przeszłam?
Ryzykuję, przychodząc tutaj. Mógłbym już być na lotnisku.
Mnie przez ciebie postrzelili!
Cholera!
Byłam u spowiedzi.
Powiedziałam księdzu, że mam problem i cię kocham! A on: "Gęba na kłódkę".
Wiem, to byłem ja.
- W konfesjonale? - Tak.
I ta zakonnica, z którą rozmawiałaś zeszłej nocy. To też byłem ja.
Wyznawałam ci swoje najskrytsze uczucia!
Wiem.
Gdzie leży Faith Thomas? Podejrzewamy, że są u niej dwie tak zwane zakonnice.
- Przestań mnie bić! - Szybko, jest tu Case!
- Muszę to wyjaśnić. - Nie teraz. Musimy znikać.
- Odprawa za pół godziny. - Charlie.
- Prędzej! - Nie!
Faith, nie mogę cię zostawić.
- Zostanę tu i poniosę konsekwencje. - Więzienie?
Pewnie tak. Poczekasz na mnie?
Nie!
Jadę z tobą.
Bierzcie nosze!
Chowajcie torby!
Powiedzcie im, że poszliśmy tam!
Case...
Mam was, złamasy!
Stać, bo strzelam!
Tak myślałem.
Żegnajcie, chłopcy...
To pański pistolet?
Czy ta torba nie wydaje się siostrze znajoma?
- Jest tylko jedna torba. - Drugą zgubiliśmy.
- Trudno. Mamy mnóstwo pieniędzy. - Robiliśmy to tylko dla pieniędzy!
Wcale nie.
Siostry... jacyś policjanci was szukają.
Świetnie.
Proszę im powiedzieć, że zaraz wracamy.
Jakieś propozycje?
Czekaj. Szwy mi prosto leżą?
Faith!
Gdzie cię zabierają?
- Dostaniecie za swoje! - Patrzcie, to on! - Kto?
Brian! To Brian, prawda?
To jest Brian?!
- Stać! - Ależ panie sierżancie...
Cisza! Ściągać mi te habity.
- Znowu! - Bez żartów.
Rozebrać! Są uzbrojeni i niebezpieczni.
Nie wolno w ten sposób rewidować kobiet.
To nie kobiety!
Mówiłem: Rozebrać!
O cholera.
Dopadnę was! Chcę swoich pieniędzy, zasrańcy...
Moje pieniądze!
O nie, ktoś nas przyblokował!
Widzieli torbę!
Najlepszy wóz do ucieczki! Nikt nas nie zatrzyma.
Dzięki Ci, Boże.
Tak, tylko dlaczego wszystko tak cholernie utrudniasz?
Wystarczy tego na dziesięć klinik odwykowych.
Ale skąd...
To cud, panie Norris. Odpowiedź na nasze modlitwy.
- Ale to nie wasze pieniądze! - Teraz już tak.
Teraz pieniądze mają dobrzy ludzie, a nie źli.
To jak z Robin Hoodem.
To zbożny cel. Zabrano je narkomanom - posłużą do leczenia narkomanów...
- Nie macie wyrzutów sumienia? - Módlmy się:
Panie nasz, zawsze w tajemniczy sposób objawiasz swoje cuda.
Ale ten Twój ostatni cud jest naprawdę nie do przebicia.
Dziękujemy Ci za to, że przysłałeś do nas siostry Eufemię i Inwigilatę.
Miej je w swojej opiece, Panie, bo tego potrzebują. Amen.
Następny.
Zarezerwowałyśmy dwa miejsca, ale potrzebujemy trzech.
Lot i nazwisko?
Nazwisko...
Alarm. Gdyby ktoś poprosił o bilety na nazwisko McManus albo Hope,
chcemy z nimi porozmawiać.
Życzy sobie pani drinka? Może odrobinę szampana?
Albo nieco kawioru?
TEKST POLSKl: MICHAŁ CHAClŃSKI I MAREK CIEŚLIK
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<